آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

تو باران را بيشتر از همه دوست مي داشتي

 و حالا باران هر شب تورا به ياد من مي آورد

مي خواهم فراموشت کنم اما اين باران

 با هيچ دستمالي از پنجره ها پاک نمي شود

ديروز از خيابان رد مي شدم در 

 گودالي مقداري آب پاك باران ريخته شده بود...

كمي به آن نگريستم و چهرهي زيباي تو را در آن ديدم...

چون به من گفته بودي كه:

عشق را زير باران بايد جست...

دوست را زير باران بايد ديد...

و...

اين اشعار هرگز از ذهنم نمي رود...

من تا آخرين باران زندگي در انتظار تو در

 گوشه اي از جهان در زير باران مي نشينم

 تا تو آيي و دستان پر مهرت را در دستان

 من بگذاري....تا من احساس خوشبختی را بچشم...

به اميد آن روز....

و باز این من هستم که به سراغ همان خودکار آبی بی جوهر هجوم می برم و

بر صفحه های بی خط دفترم جملاتی از ذهن خسته ی خود مکتوب می کنم......

...و اما این بار با تو سخن می گویم.می نویسم تا بخوانی،می نویسم تا بدانی،می نویسم

تا فکر کنی بر آنچه بر تو گذشت.

و حالا می خواهم با ذغال سیاه چشمانم بر قلب تو احساس را حک کنم تا هر زمان که آن را با چاقوی

معنا آن را پاره پاره کردی، اشکی از من باز یابی که تنهایی تو را با خود می شوید.

از منی یاد کنی که همیشه نگاهت را در کنج کوله بارم به همراه دارم.

اگر می نویسم

به خاطر قلبم است،زیرا که دستان گرم تو بود که قلب یخی ام را نوازش داد

زیرا که نگاه نقره ایت به نوشتن آموخت و آتشی که از آن روشن کرد هنوز رنگ خاموشی به خود

نگرفته،اما کم نور شده.آری،آتش سوزان قلبم که روزی خورشید شبهای عاشق بود

تبدیل به نور شمعی کم سو شده که می خواهد جاده سیاه چشمان تو را طی کند

اما باز هم به فانوس خیره ی نگاهت احتیاج دارد.

آری،آمده ام تا روزهای رنگین پاییزی را به تو یاد آور شوم، روزهایی که زرد بودند اما کنار تو شیرین

گذشتند. و حالا آمده ام تا کمک کنی،کمکم کنی تا با هم بتوانیم طلوع مهتاب را به

فراموش شدگان عشق نشان دهیم و بگوییم که هستند کسانی که هنوز دیده ی تر و

دل خیسی دارند اما تن به فراموشی تسلیم نکرده اند و هنوز به لطف خدای عشق

ایمان دارند.....

بین رویاهای هر شب جستجویت می کنم

گل عشق منی هر لحظه بویت می کنم

برگ برگ خاطراتم را خزان بر باد داد

ای بهار باغ رویا آرزویت می کنم

یک بغل شعر و غزل را از نگاهت چیدم و

این غزلها را فدای آرزویت می کنم

سبز در رویایم امشب گر شوی ای صبح جان

با دل رنجیده ی خود روبه رویت می کنم

دوستت دارم ولی من با تمام قصه ها

خویش را قربان یک تار مویت می کنم

لایقت شاید نباشد لیک یک شب عاقبت

آبرویم را فدای آبرویت می کنم

نمی بازم به بی رنگی ، به کوه معبر سنگی

به پاییز و غروب اصل دلتنگی نمی بازم

نمی سازم من خاکی ، سرایی بادل شاکی

تو دنیایی که خالی مونده از پاکی نمی سازم

اگر باید ببازم من به چشمای تو می بازم که باختم من

اگر باید بسازم کلبه ی عشق رو تو دنیای تو می سازم که ساختم

اگر باید ببازم من به گرمای نفسهای تو می بازم که باختم من

اگر باید بسازم پیکر عشق رو تو دنیای تو می سازم که ساختم من

نیازم را بده پاسخ که دلگیرم

اسیر وسوسه های نفس گیر ، نگاهم کردی و بستی به زنجیرم

نگیر از من نگاهت رو که می میرم

 می دونم همه می گن

قول می دم وقتی که نیستی عکستو بغل نگیرم

قول می دم روزی هزار بار واسه اشکات نمیرم

قول می دم وقتی نیستی پای عشقت نسوزم

قول می دم در انتظارت چشمامو به در ندوزم

می دونی که خیلی خستم  ، می دونی دلم گرفته

می دونی دوریت عذابه ، می دونی گریم گرفته  ...

می دونم برنمی گردی می دونم رفتی که رفتی  ....

دوروغ بود هر چی می گفتی .. می دونم !!!

نمی دانم نوشتن را در کدامین واژه می توان یافت ولي هميشه در كوير قلبم

صدای تیک تاک ناتواني زمزمه مي كند به درستي محبت در كجا خانه دارد

در پشت كوها در درون گل برگ هاي مهربان گلها يا در درون قلبهاي سياه مردم .

وقتي كه دلتنگم مي شويم به قاب عكس خالي و سرد تو چشم مي اندازم

و يا در كنار پنجره سرد زندگاني مي نشينم و پنجره را باز مي كنم  

اما با همان نا اميدي باز گلهاي ياس به من لبخند مي زنند

گاهي نوشتن سخت است اما از تو نوشتن سختر گاهي

نبودن سخت است اما با تو نبودن سختر

ولي باز در درون كوير قلبم جايي براي گلهاي عشق تو هست .

شبی تاصبح آنقدر تو را ستودم ...

که فرشتگان آسمان  بر سرم فریاد کشیدند.

آن ملائک تا صبح نخوابیدند تا مبادا تو را خدای خود سازم .

مرا به بند کشیدند و به شلاق بستند .

ولی من باز هم تو را ...

زیرا تو...!